Wat Brieke Drost schildert is niet willekeurig, maar wat zij ook schildert het wordt steeds pregnanter van betekenis. Je moet heel veel hebben geschilderd om met zo weinig te kunnen volstaan. Dat je een glazen pot met daarin een reliëf van een hoefijzermotief gaat schilderen, is een voornemen dat niet iedereen koestert. Het wordt voor de beginneling een technische oefening en voor de gevorderde een opgave. Bij Brieke Drost is het de noodzaak om in het niets iets te zien wat haar het schilderij doet maken. De pot is haar good luck charm. Het staat er ook op. De mogelijkheden die de pot heeft zijn velerlei en daarvan kiest zij er één: die te schilderen, leeg, tegen een van boven naar beneden van donker naar licht verlopende achtergrond. Het vormt een stilleven dat zindert van de ingehouden verwachting, van de concentratie, de opluchting en de verinnerlijking. De glazen pot is zonder deksel. Die gaat er pas op als er wat in zit. Een zijderups met een moerbeiboomblaadje, wat terpentine en een schoon te spoelen penseel, ongesorteerde kralen, uitgezochte knopen. Het schilderij van een lege glazen pot laat een leven zien, een opvatting hoe in het leven te staan en met jezelf om te gaan. De betekenis van de schilderkunst die enkel op zichzelf zou staan, wordt met dit schilderij een loos begrip; juist in dat bijna onderwerploze doek, dat met lucht gevulde glazen potje, krijgt de schilderkunst een belang dat de wereld niet missen kan, een intiem, persoonlijk geluk dat niemand behalve jijzelf af kan dwingen. Brieke Drost ontleent de zin van het bestaan aan de aandacht voor wat verwaarloosbaar is. Dit is weerbare schilderkunst die zich niets af laat nemen.
© 2007, Alex de Vries